دلـتـنـگم و حـال دل من نیست مـناسب            در مسجد و محرابِ تو ای حاضرِ غائب

صد مرتبه «إیاکَ» و صد مرتبه «نَعبد»            با چشم ترم نذرِ تو شد حضرت صاحب

می‌خـوانـمش و معـتـقـدم سورۂ یوسف            از عـشق تو دارد به خدا سجـدۂ واجب

این سائلِ هر هـفـته رسـیده‌ست گـداتـر            پس «أوفِ لَناالکیلْ» به کوریِ اجانب

می‌دیدمت ای‌کاش زمـانی که گرفتم...            از دستِ پر از برکتِ تو جیره مواجب

شـرمـنـدۂ سنـگـیـنیِ پـرونـدۂ خـویـشـم            شرمنده‌ام از این‌همه عصیان و معایب

هر بار به یادت گـرهی کـور گـشودم-            شد بیشتر از پیش حضورت به مراتب

ای آرزویِ بـهجـت و شیخ احـمد کافی            ای حـسـرتِ دیـریـنـۀ ادیـان و مذاهـب

برگرد که چشمانِ به راهم شده کـم‌سـو            کمرنگ شده تابش خـورشید و کواکب

شد هر ورق از دفتر من باطله‌ای محض            تا گـوشـۀ چـشـمان تو شد لُـبّ مطالب!